Nele (mmv Joris), 3 mei 2008
Australië , Perth

Wicked Western Australia

“Please do not move”. Net wanneer we de luchthaven van Perth willen buitenwandelen, word ik door de quarantainepolitie tegengehouden. Blijkbaar bevat mijn mooie Boliviaanse pittenarmband mogelijk een of andere parasiet. Hij wordt zonder blikken of blozen de vuilbak ingekieperd. Ik had beter moeten weten, maar hij paste net zo mooi bij m’n outfit… Zelfs vijf maanden backpacken krijgt de fashionista in mij niet klein. Dit is “Border Patrol”, live vanuit Perth!
Welcome to Western Australia!

De hitte slaat ons in het gezicht wanneer we het centrum van Perth binnenrijden. Het is vier u ‘s middags en nog gemakkelijk 27° in de schaduw. We hebben enkele dagen om de stad te verkennen en laten er zoals gewoonlijk geen gras over groeien. De gratis stadsbussen brengen ons in no time waarheen we maar willen. Na het hectische Sydney is het vooral de rust die ons het meeste opvalt in Perth. “No worries” is hier een ware levensstijl, niet zo moeilijk als je achtertuin de Indische Oceaan is…
Aan bars en surfshops geen gebrek, maar de accommodatie blijkt bijzonder schaars te zijn. De laatste nacht is ons hostal volledig volgeboekt, m.a.g. dat we de nacht moeten doorbrengen op twee geimproviseerde bedden in het midden van de T.V.-kamer.
Wanneer we de volgende ochtend worden opgepikt door Stijn en Ruth, klinkt het aanbod van een eigen “ensuite” kamer ons als muziek in de oren. Hoewel onze ouders mekaar goed kennen, is het zeker vijftien jaar geleden dat ik Stijn heb gezien, hij als stoere tiener, ik als kleine snotaap. Bij pot en pint wordt al snel duidelijk dat ook dit duo geheel in Aussie stijl ‘totally relaxed’ door het leven gaat. Heerlijk. Zeven jaar in Australie wonen blijkt een goede remedie te zijn tegen de Europese stress…

Nadat we ons hebben geinstalleerd, worden we voorgesteld aan huisgenoot nummer drie: Justice de python. Joris is er meteen weg van en drapeert hem de eerste avond al triomfantelijk rond zijn nek, terwijl ik de kat, of liever de slang, uit de boom kijk.
Veel tijd om elkaar te leren kennen, is er niet. Stijn en Ruth vertrekken na enkele dagen alweer naar hun werk, een goudmijn zo’n 900km verderop. Na negen opeenvolgende werkdagen vliegen ze telkens weer naar huis voor een vijfdaagse break. Het is weer eens wat anders dan dagelijks met de bedrijfswagen in de file staan…

Het is even wennen om weer een ‘vast’ adres te hebben, maar dat gevoel is van korte duur. We genieten met volle teugen van ons tijdelijke thuis en zijn de eerste dagen niet weg te slaan van het strand, zo’n twee kilometer verderop. Bodyboarden, snorkelen, enkele surflessen nemen en ervoor zorgen dat we niet verbranden zijn onze voornaamste activiteiten. Onze avonden vullen we met het verorberen van Stijns enorme DVD-collectie, een voltijdse bezigheid.

Al snel steekt de reiskriebel weer de kop op en besluiten we dat het tijd is voor een heuse roadtrip. We huren het kleinste autootje dat we kunnen vinden, plunderen Stijns garage op zoek naar kampeermateriaal en trekken noordwaarts, langsheen de Westkust. In onze witte Toyota Yaris scheuren we langs dorre desolate landschappen waar regen slechts een illusie en 34° in de schaduw een frisse dag is. Van zodra we het wagen om even te stoppen, worden we belaagd door een leger van dikke zwarte vliegen die het vooral gemunt hebben op neus, mond en ogen. Wanneer we de eerste avond onze tent opzetten, gebeurt dat dan ook noodgedwongen gehuld in een paarse sarong die we Mariagewijs om ons hoofd gedrapeerd hebben, vakkundig vastgemaakt met een wasknijper net onder de kin. Het duurt welgeteld 24 uur alvorens we ons een bijzonder stijlvol groen ‘vliegenmasker' aanschaffen. Wat een opluchting, we kunnen weer vrij ademhalen!

De daaropvolgende weken komen we ogen te kort en beneemt de verstikkende hitte ons soms de adem. We rijden offroad doorheen het Kalbarri National Park, met spectaculaire rode rotsformaties langsheen een diepe kloof en stoppen bij plaatsen met klinkende namen als “Nature’s Window” en “Hawk’s Head”. We snorkelen alsof ons leven ervan afhangt in het lauwwarme kristalheldere water van Coral Bay en ondernemen vrijwel elke avond vruchteloze pogingen om een vis aan de haak te slaan… In Exmouth wagen we ons aan een eerste zelfstandige duik boven het Ningaloo Reef, een volwaardige concurrent voor het Great Barrier Reef, naar het schijnt… Voor het eerst zwemmen we zij aan zij met enkele rifhaaien en kriebelen we de schattigste zeeschildpadjes onder hun kin.
En na talloze platgereden exemplaren ontdekken we na een week eindelijk een levende kangoeroe, die ons enthousiasme maar lauwtjes beantwoordt met een lege blik.

Na een korte pitstop in Perth, trekken we nog voor enkele dagen zuidwaarts. In het charmante Fremantle snuisteren we in de talrijke antiek- en designwinkeltjes en zijn we net te laat voor de populaire spokenjacht in de oude gevangenis.. Jammer!
Onder het motto “save the best for last” eindigen we in schoonheid tussen de wijngaarden in Margaret River. We verwennen onze smaakpapillen al nippend vn glaasjes Cabernet, Merlot en Shiraz en zoeken lichtjes beneveld verkoeling in de schaduwrijke tuin, gibberend en knabbelend op een stuk pizza om te ontnuchteren… We beslissen ter plekke dat dit onze volgende bestemming wordt om met de bende van Broechem op weekend te gaan. Aaaah, c’est la vie!

Voor onze laatste dagen heeft Ruth een heus 4x4-weekend uitgestippeld in… Margaret River! Geen wild wijnfestijn deze keer, maar een trip met Stijns gigantische uitgebouwde jeep, samen met ‘the boys’: Louis van vijf en David van vier. Wanneer we eindelijk gepakt en gezakt zijn, valt de regen met bakken uit de lucht en stopt alleen even tijdens onze fish ’n chips-break. De rit doorheen het bos is op z’n minst avontuurlijk te noemen. Terwijl Ruth, Joris en ik op de achterbank door mekaar worden geschud, jutten de jongens vooraan hun vader op: “faster, dad, faster!”, daarbij af en toe uitdagend over hun schouders kijkend. Little devils…

We heben de kampplaats praktisch voor ons alleen en beginnen ons kampement op zetten
in de gietende regen. Stijn, een ervaren rotsbeklimmer, klautert van boom tot boom om de shelter op te spannen. Het resultaat is indrukwekkend en nog geen halfuurtje later zitten we van een glaasje champagne te nippen, terwijl de jongens vol ijver alles wat brandbaar is op het vuur gooien. Iets na middernacht horen we een zacht geritsel in de bomen en komen enkele buidelratten om wat brood bedelen. Het lijken net kleine wasbeertjes en al gauw eten ze uit Joris’ hand.
De volgende dag prepareert Stijn, de chef-kok van dienst – het smakelijkste ontbijt ever: Roerei met gebakken tomaten, reuzenchampignonnen,boerenworst en witte bonen in tomatensaus… Delicious! Voor de volgende activiteit worden helmen en Petzellampjes boven-gehaald: met de jongens op monsterjacht in de naburige grotten…! Het wordt een
uur vol klauteren en griezelen, waarbij ik er steeds weer in slaag om m’n hoofd te stoten aan dezelfde steen… Diezelfde avond nog nemen we afscheid van de jongens en rijden we voor het laatst weer naar ‘huis’.

Na vijf fantastische weken in Western Australia nemen we met spijt in het hart afscheid
van Stijn en Ruth, eersteklas gastheer- en vrouw.
Thanks guys for showing us this beautiful part of Australia! We’ll meet again in Antwerp, where we’ll be your hosts…

Naar Joris in Australië bellen kan nu wel heel goedkoop met HalloBuitenland.be